SZKOŁY ŚREDNIE

 

 

Ginące zawody na muzealnym Roztoczu

 

lekcja muzealna, która jest realizowana w okresie od kwietnia do października w czterech zagrodach muzealnego sektora Roztocza. Prezentuje zawody pozarolnicze charakterystyczne dla przedwojennych wsi roztoczańskich. Udział w lekcji daje możliwość poznania prostych, nieskomplikowanych technik wytwarzania oraz dawnych wytworów rękodzielniczych; odpłatność: 6zł/os.Scenariusz Halina Stachyra, prowadzą Halina Stachyra, Anna Fajge-Samoń

Rozwiń

 

Lekcję rozpoczyna wizyta w zagrodzie z Korytkowa Dużego, gdzie przy odtworzonej na podwórzu pasiecie przyzagrodowej uczniowie zgłębiają tajniki pracy wiejskiego pszczelarza, poznają budowę tradycyjnego ula kłodowego, a także narzędzia wykorzystywane w tradycyjnym pszczelarstwie. W okólniku zagrody z Teodorówki dzieci i młodzież poznają pracę powroźnika i biorą udział w wykonaniu powrozu przy użyciu tradycyjnych przyrządów powroźniczych, tj. wózka i warsztatu. Na podwórzu zagrody z Bukowej, dzięki pokazowi wykonanemu przez przeszkolonego pracownika muzeum, poznają narzędzia oraz poszczególne etapy pracy łubiarza, prowadzące do wykonania sosnowego łubu czyli obręczy na sito. Zajęcia kończy wizyta w chałupie z Bukowej, gdzie ma miejsce prezentacja warsztatu i narzędzi łyżkarza.

 

1 2 3 4 5 6

Życie codzienne rodziny Książków w Teodorówce w 1939 r.

zajęcia warsztatowe, które odbywają się na ekspozycji w izbie chałupy Książków z Teodorówki. Dla wszystkich uczestników zajęć przygotowano miejsca siedzące. Zajęcia prowadzi dwóch kustoszy. Ograniczenia: grupy do 20 osób. Odpłatność: 8 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Łucja Kondratowicz-Miliszkiewicz, Anna Kozak. Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 247 – 260.

Rozwiń

Wykorzystując przygotowane rekwizyty młodzież odwzorowuje obrazy dawnego życia codziennego trzypokoleniowej rodziny Książków. Zabudowania Książków w całości przeniesiono do Muzeum ze wsi Teodorówka na Roztoczu i urządzono w nich ekspozycję ukazującą warunki życia tej rodziny w 1928 r. Akcentowane są główne wartości ówczesnego życia codziennego: pracowitość, sumienność, skupienie, wyciszenie, wiara, szacunek dla dorosłych, powściągliwość. Uczniowie poznają technologie niektórych codziennych czynności domowych i gospodarskich wykonywanych w chałupie: przygotowywanie i spożywanie posiłków, sprzątanie, obowiązki i zabawy dzieci. Młodzież odgrywa 3- 5 scenek o charakterze parateatralnym, wcielając się w postacie członków rodziny Książków sprzed 70 lat.

1 2 3 4 5

Handel żydowski na wsi

zajęcia warsztatowe, które odbywają się w kilku zagrodach chłopskich, w sadzie dworskim oraz na ekspozycji dwóch mieszkań żydowskich i sklepiku żydowskiego. Po wędrówce na pierwszym etapie zajęć wszyscy uczestnicy mają przygotowane miejsca siedzące. Zajęcia prowadzi dwóch kustoszy. Ograniczenia: grupy do 20 osób.Odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra. Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 293 – 316.

Rozwiń

Zapoznanie młodzieży ze społeczno-ekonomicznymi uwarunkowaniami życia codziennego ludności żydowskiej na wsi i w miasteczkach w latach 30. XX w. Wzrost nacjonalizmu, rozwój prywatnego i spółdzielczego handlu chrześcijańskiego, podniesienie świadomości ekonomicznej i rozbudzenie marzeń młodego pokolenia chłopów coraz bardziej utrudniały wówczas prowadzenie tradycyjnych form handlu żydowskiego, pogarszając warunki egzystencji tej ludności. Większość Żydów wyruszała na wieś z niewielką ilością taniego fabrycznego towaru, by sprzedać go a najlepiej wymienić na jajka, len, złom, szmaty, niewielkie ilości warzyw. Uczniowie zaopatrzeni w zrekonstruowane nosidła i fabryczny towar drobiazgowy „usiłują zarobić” w poszczególnych zagrodach chłopskich na utrzymanie rodziny jako handlarze-domokrążcy. Na ekspozycji mieszkań żydowskich i sklepiku żydowskiego poznają źródła historyczne do czynności, które wykonywali oraz wybrane aspekty produkcji, handlu transportu towaru w II Rzeczypospolitej.

1 3 4 5 6 7 8 9

Archeologiczne, etnograficzne i historyczne przygody garnka

zajęcia warsztatowe, które wykorzystują przestrzeń ekspozycji skansenowskiej – pole przy jednej z muzealnych zagród oraz ekspozycję wnętrz dwóch chałup wiejskich. Po zajęciach terenowych, ruchowych w pierwszym wątku zajęć, wszyscy uczestnicy warsztatów mają zabezpieczone miejsca siedzące. Zajęcia prowadzi dwóch kustoszy. odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra. Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 229 – 246.

Rozwiń

Problematyka zajęć skoncentrowana jest wokół jednego przedmiotu-tematu. Jest nim powszechnie znany i używany garnek, najbliższy nam użyteczny element życia codziennego. Poprzez zagłębienie się w archeologiczne, etnograficzne i historyczne badania jednego przedmiotu poznajemy lepiej różnorodne dzieje cywilizacji. W wątku archeologicznym realizowanym na polu przy zbiorniku wodnym na rzece Czechówce grupa młodzieży odszukuje skorupy naczyń rozmieszczone na jego powierzchni. W wątku etnograficznym zajęć przygotowywana jest i odgrywana przez młodzież rusińska przypowieść ludowa Krupnik przesolony. Garnek jest w niej głównym przedmiotem współtworzącym z ludźmi, bohaterami tekstu, dobro i harmonię w życiu codziennym. W wątku historycznym, a zarazem ostatnim, młodzież poznaje naczynia z różnych epok. Różnice między nimi wynikają z technologii, materiału i przemian w życiu codziennym.

1234 5 6 7 891011 12 13 14 15 16 17 18

     

Zakupy w wiejskim sklepiku

lekcja muzealna, która odbywa się na ekspozycji wiejskiego sklepiku i w okólniku gospodarczym w zagrodzie z Teodorówki. Uczniowie biorą udział w scenkach parateatralnych z wykorzystaniem list dialogowych, kostiumów i rekwizytów. Teksty dialogów przesyłane są pocztą elektroniczną do szkoły, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra

Rozwiń

Udostępnienie w komorze chałupy z Teodorówki ekspozycji wiejskiego sklepu z około 1939 r. Stanisława Milaniuka z Dawidów na Podlasiu, stworzyło sposobność opracowania w Muzeum scenariusza lekcji na temat zasad funkcjonowania oraz roli jaką pełnił taki sklep na wsi. Wykorzystując kostiumy i rekwizyty młodzież odwzorowuje codzienne zakupy w pomieszczeniu sklepowym a także na jego zapleczu magazynowym w części gospodarczej zagrody. Poznaje wybrane elementy wyposażenia wnętrza sklepowego, towar sklepowy, zwyczaje handlowe. Np., po naftę, olej, atrament przychodziło się do sklepu z własnym naczyniem. Ośmioboczny kałamarzyk sklepikarz napełniał dziecku atramentem za jajko. Kostkę szarego mydła odcinał z długiej laski lnianą nitką. Wyroby tytoniowe przechowywał w przeszklonej szafce, aby nie przeszły zapachem śledzi, smaru do wozów, nafty. Na lekcji akcentowane są główne wartości wynikające dla mieszkańców Dawidów z obecności sklepu wiejskiego. Był jednym z najbardziej uczęszczanych miejsc we wsi. Ludzie przychodzili tu z koszykami  i jajkami po towar. Dzieci w drodze do szkoły zachodziły do sklepu Milaniuka po zeszyt, ołówek, gumkę czy atrament. W Dawidach, gdzie nie było remizy, kościoła, sklepik stał się też małym ośrodkiem życia towarzyskiego, bo, jak informują najstarsi klienci tego sklepu: „Mężczyźni papierosa palą, machorkę. Kwasek wypiją, piwo. (…) Na przyzbie siadali, trochę może rozmawiali o polityce, że chłopski rząd. Rozmawiali jakie narzędzia dobre, co niedobre, nasiona jakie dobre, żelazo stanieje czy zdrożeje. Gazet nie czytali. Na wieś dwie gazety może trafiały”

1 2 3 4.

W miasteczkowym sklepie żelaznym

lekcja muzealna, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń

Jak ocenić dobroć naczyń żeliwnych i blaszanych emaliowanych? Jak zmierzyć towar w arszynach i łokciach? Co kryją w sobie magiczne sygnatury na wyrobach metalowych? Ścieżka edukacyjna złożona z lekcji muzealnej prowadzonej na ekspozycji miasteczkowego sklepu żelaznego i spaceru po ekspozycji skansenowskiej z wyszukiwaniem przedmiotów metalowych z dziedziny okuć budowlanych.

Zabawa z księżycami na 6 par

zajęcia warsztatowe, odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń

Zajęcia dotyczą tematu kultura zabawy. Posłużono się rekwizytami – artykułami kotylionowymi i formą parateatru – grą kotylionową z 1 poł. XX w. W kontaktach między kobietami a mężczyznami każdy drobiazg, delikatny, starannie wykonany i subtelnie wieloznaczny, wprowadzony do obyczajowości, tworzy cywilizacyjnie bezpieczny i przyjazny klimat dla związków międzyludzkich. Dzisiejsza młodzież często nie bierze tego pod uwagę. Podczas zajęć młodzież wykonuje rekwizyty kotylionowe – maski, kotyliony, lampiony, tarcze księżycowe – według wzorów podanych przez ówczesnych wytwórców takich wyrobów i literaturę o tematyce karnawałowej z 1 poł. XX w. Zajęcia kończą się wspólnym zastosowaniem wykonanych rekwizytów w zabawie karnawałowej, w tańcu kotylionowym „zabawa z księżycami na 6 par”. Autorzy zaznaczają, że zajęcia prezentują elementy obyczajowości klas wyższych – zamożniejszego mieszczaństwa i ziemiaństwa. Dlatego też końcowy taniec odbywa się w ogrodzie dworskim przed dworem z Żyrzyna, eksponującym w Muzeum Wsi Lubelskiej życie codzienne warstwy ziemiańskiej.

Program ikonograficzny cerkwi z Tarnoszyna

lekcja muzealna, która odbywa się na ekspozycji cerkwi z Tarnoszyna p. w. Narodzenie N. P. Marii i św. Jozafata, centralnym obiekcie muzealnego zespołu sakralnego greckokatolickiego. Młodzież ma zapewnione miejsca siedzące; odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra

Rozwiń

Cerkiew wybudowana w 1759 r. w miasteczku Uchrynów w dawnym pow. sokalskim, przeniesiona w latach 1904-1906 do wsi Tarnoszyn (obecnie pow. Tomaszów Lubelski), a następnie do Muzeum Wsi Lubelskiej, gdzie przywrócono jej ponownie funkcję kultową, jest  dokumentem pobożności ludności dawnego polsko- ruskiego pogranicza Królestwa Polskiego i Galicji. W 1937 r. w Tarnoszynie 1/3 mieszkańców wsi to byli grekokatolicy, których wysiedlono z tych okolic w latach 1944-1947. Muzealna cerkiew obrazuje wystrój wnętrz z ostatniego okresu przed ich wysiedleniem. Młodzież zapoznaje się na lekcji muzealnej z przekazem ideowym zawartym w programie ikonograficznym przegrody ołtarzowej (ikonostasu) w cerkwi z Tarnoszyna. Zajęcia mają przygotować uczniów do odróżniania dwóch podstawowych obrządków chrześcijańskich – zachodniego,  rzymskokatolickiego i wschodniego, prawosławnego, a w obrębie obrządku wschodniego – prawosławnego i unickiego (greckokatolickiego). W trakcie zajęć posługując się tekturowym stelażem ikonostasu oraz odbitkami fotograficznymi ikon muzealnych, budują poszczególne rzędy przegrody ołtarzowej.

 

 Wigilia w skansenie

zajęcia warsztatowe, odpłatność: 10 zł/os. +indywidualny koszt produktów dla grup minimum 25 osobowych.Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra

Rozwiń

Zajęcia trzygodzinne, realizowane w przeciągu dwóch tygodni poprzedzających święta Bożego Narodzenia. Zgłoszenia na warsztaty są przyjmowane z początkiem roku szkolnego, w terminie od września do listopada. Zajęcia w Muzeum poprzedza wizyta muzealnika w szkole w wybranym dniu listopada, ustalonym z wychowawcą klasy na dwa, trzy tygodnie przed realizacją warsztatów w skansenie.

Na etapie przygotowawczym uczniowie deklarują pracę w zespołach tematycznych, które przygotowują na podstawie dostarczonych przez muzealnika materiałów źródłowych program klasowej wigilii w skansenie. Młodzież zaopatruje się we własnym zakresie w produkty i naczynia jednorazowego użytku, donosi do Muzeum wybrane potrawy wigilijne z domu. Uwaga zajęcia odbywają się w warunkach zimowych.

Zajęcia prowadzi dwóch nauczycieli muzealnych a dwa z czterech odwiedzanych stanowisk na ekspozycji historycznej – dwóch instruktorów, pracowników Muzeum. Celem zajęć jest stworzenie młodzieży w Muzeum warunków aby w okresie poprzedzającym Boże Narodzenie mogła przećwiczyć różne zwyczaje i zachowania wigilijne: 1) adwentowy zwyczaj grania na ligawie, 2) wykonywanie pająka, głównej ozdoby świątecznej sufitu w izbie chłopskiej, 3) ubieranie choinki, 4) przynoszenie słomy i siana do domu, 5) łamanie się opłatkiem, 6) spożywanie wieczerzy wigilijnej. To również wskazanie na wartości dnia odświętnego, które poza spędzeniem tego czasu z rodziną, relaksem i odpoczynkiem, miały dawać katolikom poprzez odnowę duchową siły do godnego znoszenia trudów dnia codziennego.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15

 

Plastyka obrzędowa – ozdoby choinkowe

zajęcia warsztatowe, które odbywają się w miasteczkowej szkole z Bobrownik wyposażonej w stoły i miejsca siedzące. Muzeum zapewnia materiały własne,odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń

Zajęcia odbywają się w scenerii wigilijnej z wykorzystaniem zabytkowych ozdób choinkowych zawieszanych rokrocznie przez kilkadziesiąt lat w domach kilku wybranych rodzin zamieszkałych w Lublinie. Na zajęciach w Muzeum służą one jako wzory dla wykonania ozdób choinkowych przez uczniów. Połączenie prezentacji zabytku-rekwizytu i wiedzy o poszczególnych zabawkach choinkowych z samodzielną pracą dzieci prowadzi do ukazania bożonarodzeniowego drzewka jako scenerii świątecznych wydarzeń i tradycji umiejscowionej w konkretnej rodzinie. Chodzi o przedstawienie uczniowi specjalnego znaczenia czasu przedświątecznego, jako wkładu pracy każdego domownika w budowaniu klimatu nadchodzących świąt. Bez uwzględnienia tego aspektu, artystyczne działania pozbawione są świadomej religijnej kreacji świątecznych wydarzeń. Przytoczone fragmenty wywiadu dotyczącego przekazanych Muzeum zabawek z l. 30.-40. XX w., najlepiej wyobrażą co i z jakich materiałów wykonywano aby ozdobić choinkę: „Zabawki wykonane są z różnych materiałów. Wśród nich łańcuch z szyszek z modrzewia i orzechów laskowych (przyczepiane lakiem do nitki). Mikołaj z waty, papieru kolorowego i gotowej kupionej główki. Motyla z korali zrobiła siostra taty p. Marii. (…) Pawie oczka, dzwoneczki z koralików – pewnie też z tej książki. Jedna z ozdób to pomysł mamy p. Marii. Robiła też zabawki z pociętej i zwiniętej blaszki. Kupowana w arkuszach, zwijana na pręcie, oberwana część podstawki do kwiatów lub część do nabijania tytoniu do gilz. Taki cienki paseczek uciętej blaszki nawijano spiralnie.  Papuga kupiona prawdopodobnie w czasie wojny w sklepiku, w którym pracowała wówczas p. Zofia. Był to sklep z zabawkami dla dzieci, na ul. Świętoduskiej, taki malutki, drugi od ul. Zielonej. Pozostałe zabawki, np.: witrażyk, werbenka, pajączek robione według wzorów z książki (obecnie wyrzuconej)”.

1 2 3 4 5 6 7 8 3 2 1

Śniadanie Wielkanocne w skansenie

dwudniowe zajęcia warsztatowe, odpłatność: 12 zł/os. +indywidualny koszt produktów. Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra 

Rozwiń

Zajęcia warsztatowe, realizowane w okresie od poniedziałku w tygodniu z Niedzielą Palmową do środy w Wielkim Tygodniu. Zgłoszenia na warsztaty są przyjmowane z początkiem roku szkolnego, w terminie od września do listopada. Zajęcia w Muzeum poprzedza wizyta muzealnika w szkole zaplanowana z wychowawcą klasy na dwa, trzy tygodnie przed ich realizacją w skansenie. Na etapie przygotowawczym uczniowie zaopatrują się we własnym zakresie w produkty i naczynia jednorazowego użytku. Zajęcia prowadzi dwóch nauczycieli muzealnych a poszczególne stanowiska z wytwarzaniem elementów święconki wielkanocnej – trzech instruktorów, pracowników Muzeum.

Problematyka warsztatów skoncentrowana jest wokół wytworzenia tradycyjnymi technologiami przez wybraną grupę młodzieży danej klasy, pod kierunkiem muzealnych instruktorów, trzech składników święconki wielkanocnej. Na wypiek świątecznego pieczywa w piecu chlebowym (4 osoby), wędzenie kiełbasy w drewnianej wędzarni (2 osoby), pisanie pisanek techniką woskową (5 osób) przeznaczony jest pierwszy dzień warsztatów. W drugim dniu zajęć muzealnych dana klasa szkolna obchodzi miejsca pracy swoich kolegów i koleżanek, którzy dzielą się swoimi przeżyciami i doświadczeniami nabytymi w Muzeum. W tymże dniu dwa inne zespoły przygotowują śniadanie i stół wielkanocny z wytworzonych elementów święconki. Finalnym wydarzeniem dwudniowych warsztatów jest zasiadanie do stołu wielkanocnego i spożywanie śniadania wielkanocnego. Udział w niektórych technologiach życia codziennego naszym zdaniem to najlepsze wprowadzenie młodego człowieka w rozumienie tradycyjnego sposobu świętowania na wsi. Celem warsztatów są więc działania zmierzające do osiągnięcia stanu gotowości do świętowania, a nie sama odświętność.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

 

 Plastyka obrzędowa – pisanki techniką woskową

zajęcia warsztatowe, odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń

Czy wiesz jak w prosty i niedrogi sposób samodzielnie zrobić pisankę? Do czego może przydać się pszczeli wosk, szpilka i karbowana bibuła przy wykonywaniu pisanek? Komu i kiedy panna darowała pisankę i co to znaczyło?

 

 Wartości w życiu codziennym ziemiaństwa – patriotyzm i decorum

Celem zajęć jest poznanie znaczenia dwóch pojęć – patriotyzm oraz decorum w życiu codziennym ziemiaństwa w II Rzeczpospolitej. Warsztaty prowadzone są na trzech ekspozycjach – w dworze ziemiańskim z 1939 r., w miasteczkowej plebanii z 1939 r. i w miasteczkowym sklepie żelaznym z 1938 r. Zajęcia prowadzą autorka scenariusza ekspozycji dworu i plebanii i nauczyciel polonista, przewodnik muzealny. Ograniczenia: grupy do 20 osób. Odpłatność: 8 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Łucja Kondratowicz-Miliszkiewicz, Barbara Rzączyńska.  Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 261 – 280.

Rozwiń

Na wybranych przykładach z konkretnych życiorysów ziemian, młodzież dowiaduje się, że patriotyzm w istocie jest wieloaspektowy i dotyczy postaw w różnych dziedzinach życia. To odpowiedzialność za losy państwa i narodu i lokalnych społeczności nie tylko w sytuacji zagrożenia wojną, ale w życiu codziennym. Wartości pokazane na warsztatach to: dobroczynność i ofiarność na cele społeczne, praca oświatowa wśród ludności wiejskiej i patriotyzm gospodarczy.

Na warsztatach reprezentowane są tradycyjne formy muzealne – zabytki i ekspozycja, wykład informacyjny w formie komentarzy oraz interaktywna forma muzeum wydarzeń życia codziennego. W mini warsztatach parateatralnych młodzież z użyciem kostiumów i rekwizytów odgrywa w poszczególnych scenkach role m. in. ziemianina, kwestarza, który przybył do dworu z prośbą o datek na remont kościoła, instruktorki kursu higieny i dziewcząt wiejskich w tym kursie uczestniczących oraz młodych ziemian – patriotów gospodarczych, którzy angażują się w akcję popierania krajowej wytwórczości w sytuacji zagrożenia Ojczyzny światowym kryzysem gospodarczym lat 1929-1935. Na zakończenie zrealizowanych tematów, młodzieży stawiane są pytania pomocnicze mające uwypuklić prezentowane zagadnienia a także odnieść je do zachowań i wartości w życiu współczesnym. Czy wartości ziemiańskie takie jak: ofiarność na cele społeczne i publiczne są Tobie bliskie, a może dalekie i niezrozumiałe? Czy znasz historię pracy społecznej? Czy używasz czasami słowa społeczniak? Jak w dobie globalizacji rozumiesz hasło ”Cudze chwalicie swego nie znacie”? Co czujesz gdy słyszysz hasło kupuj wyroby polskie a chcesz kupić dobrze i tanio?

10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
 

 

Przejawy życia codziennego we dworze ziemiańskim

 

Zajęcia warsztatowe przeznaczone dla grup liczących do 20 osób. Ich celem jest poznanie wybranych aspektów codzienności średniozamożnej rodziny ziemiańskiej na Lubelszczyźnie. Zajęcia prowadzone są w sześciu pomieszczeniach dworu z Żyrzyna z przyjętym czasookresem ekspozycji – sierpień 1939 r. Odpłatność: 8 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra

Rozwiń

 

W wybranych pomieszczeniach dworu – dwóch reprezentacyjnych i czterech użytkowych  wspólnie z młodzieżą odwzorowujemy elementy zwykłej, domowej krzątaniny we dworze ziemiańskim. Dzięki zabytkom, składnikom ekspozycji dworskiej, przybliżamy takie zagadnienia z zakresu codzienności jak troska o czystość, urodę, utrzymanie porządku, wyposażenie w artykuły piśmienne, naczynia stołowe, zainteresowania i upodobania domowników, organizacja miejsc pracy, wypoczynku, przyjmowania gości. Główną postacią zajęć jest narrator, osoba wybrana spośród młodzieży, która w poszczególnych pokojach dworskich odczytuje fragmenty dziewiętnastowiecznego poradnika ziemianki Karoliny Nakwaskiej  „Dwór wiejski” dzieło poświęcone gospodyniom polskim, przydatne i osobom w mieście mieszkających. Wędrówce po pokojach dworskich towarzyszą scenki parateatralne w wykonaniu uczestników warsztatów. W gabinecie ziemianin porządkuje rachunki domowe, w pokoju chłopięcym prezentowane są zainteresowania literackie i techniczne dwóch autentycznych postaci z rodziny ziemiańskiej w wieku gimnazjalnym. Finalnym zabiegiem jest ożywianie archiwalnej fotografii ze zjazdu ziemianek, który odbył się we dworze z Żyrzyna w 1935 r.

 

 Zabawa andrzejkowa przy wróżbach

warsztaty muzealne, odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Anna Fajge-Samoń

Rozwiń

Zajęcia warsztatowe, poświęcone tradycji andrzejkowej, składają się z dwóch części. Pierwsza to prezentacja multimedialna z źródłami graficznymi i tekstowymi dotycząca zwyczajów późnojesiennych na wsi w 1 poł. XX w. oraz samej tradycji andrzejkowej: jej historii, znaczenia, przebiegu. W drugiej części zajęć ma miejsce zabawa przy wróżbach. Młodzież losuje zadania, polegające na odtworzeniu i zaprezentowaniu wybranych wróżb andrzejkowych, w tym lania wosku.

Celem lekcji jest umiejscowienie tradycji andrzejkowej w określonym kontekście historycznym i kulturowym. Młodzież poznaje, więc andrzejki jako wydarzenie harmonijnie wpisujące się w rok obrzędowy oraz w tradycję późnojesiennych spotkań i prac gromadnych. Przywołane zostają te kadry z życia polskiej wsi przedwojennej, w których praca łączy się z zabawą, i w których główną rolę odgrywała młodzież wiejska.

Zajęcia odbywają się w jednym obiekcie muzealnym – chałupie z Urzędowa.

 

 
 
 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11