Grupy przedszkolne

Budujemy Lublin- żywa gra edukacyjna

Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra.

Miejscem zajęć jest dawna sala obrad w ratuszu z Głuska, będącym w muzealnym miasteczku  repliką tego obiektu. Pomieszczenie jest ogrzewane. Posiada miejsca siedzące dla wszystkich uczestników zajęć, stanowiska do gry oraz wystawę zabytków nawiązujących do stanowisk. Przedszkolaki i uczniowie mają możliwość dotykania a nawet brania do ręki rekwizytów. Instalacje – zaaranżowane układy przestrzenne wyobrażają poszczególne sytuacje i problemy, eliminując wątpliwą w przypadku ukazywania przeszłości historycznej skuteczność narracji i werbalnego opisu. Ograniczenia grupy do 25 osób.  Czas spotkania 1 godz. 30 min. lub do uzgodnienia. Odpłatność: 8 zł/os. 

Gra adresowana jest do różnych grup wiekowych. Największym powodzeniem cieszą się trzy wersje adresowane do:

  1. Starszych przedszkolaków;
  2. Klas I-III szkoły podstawowej;
  3. Klas IV-VI szkoły podstawowej.

Od 10 stycznia 2018 r. nauczyciel szkolny lub przedszkolny otrzymuje po jednym egzemplarzu katalog gry Budujemy Lublin na klasę-grupę.

Rozwiń
 

Grę edukacyjną Budujemy Lublin przygotowano aby uświetnić jubileusz 700-lecia nadania Lublinowi praw miejskich magdeburskich. Formuła spotkania jest taka, że kolejno kilkuosobowe grupy uczestników zajęć są zapraszane z widowni na pola-zagadki. Na takich stanowiskach współtworzą i wyobrażają scenki z epoki jednocześnie rozwiązując podstawowe zagadki dotyczące różnych okresów i dziedzin życia codziennego. W razie potrzeby podpowiedzi osób przebywających aktualnie na widowni mogą wspierać graczy.  

Jest tu m. in. do rozwiązania struktura geologiczna okolic Lublina. Następnie kilka aspektów życia codziennego społeczeństw pradziejowych i wczesnośredniowiecznych zamieszkujących miejsce, w którym zbudowano Lublin. Można tu dokonać wynalazku zupy, zmielić ziarno na żarnach nieckowatych, udomowić zwierzęta. Dalsze stanowiska dotyczą rozwoju Lublina i życia codziennego w Mieście w XIX-XX wieku. Możemy wybrać odpowiednie dla epoki wiadro studzienne i przyrząd do wyciągania wody ze studni, ulepić miniaturę cegły, wybrać garnek typowy dla gospodarstw domowych lubelskich robotników z tego okresu, załadować towary wyprodukowane w Lublinie z rampy kolejowej na wagon, a towary przywożone do Lublina przeładować z rampy na wóz rozwożący je po Mieście. Wysłuchamy też Sagi o dwóch kowadłach a rekwizytami – podkutymi przez kowala kopytami końskimi spróbujemy wygrać na kamiennym bruku muzykę koni dorożkarskich. Niektóre zagadki-scenki prowadzone są wierszem. W sumie przygotowano 30 interaktywnych stanowisk. W praktyce  podczas półtoragodzinnych zajęć grupa przepracuje zazwyczaj  10-12 stanowisk.

 

Drogi i place, furty i bramy – dlaczego to wozy jeździły po wsiach i miasteczkach

  zajęcia edukacyjne z elementami ruchowymi. Miejscem akcji jest wiejska zagroda oraz uliczki, rynek i sklep żelazny w miasteczku. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 8 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra. Proponowany scenariusz spotkania w Muzeum zawiera elementy zajęć Moja Mama, mój Tato, moje Miasto – Lublin dla przedszkolaków, publikowanych w poradniku: „Edukacja historyczna o Lublinie”, red. M. Ausz, J. Bugajska-Więcławska, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2012, s. 178-196.
Rozwiń
  Miejscem zajęć jest zagroda z Żukowa. Gospodarze organizują „wyprawę na jarmark”, zastanawiając się – Co sprzedać? – czym udać się do miasteczka?  Formowane są zaprzęgi wole i końskie. Piesi narzucają na plecy symboliczne worki z towarem. Następnie dziecięcy korowód zaprzęgów rusza gościńcem do pobliskiego miasteczka. Dzieci pantomimicznie swoimi ciałami wyobrażają elementy zabudowy miasteczka. Tu na kamienistym rynku tworzone są elementy jarmarku i jego pejzażu dźwiękowego. Dzieci odgrywają przykłady zawierania tradycyjnych transakcji handlowych. Pod koniec jarmarku planują zakupy w miasteczkowym sklepie żelaznym. Co będzie  potrzebne do gospodarstwa? Z czym wrócić na wieś? Ponownie formowane są zaprzęgi wole i końskie i kawalkada wraca na wieś. Rozpoznają też odgłosy miasteczka. Celem zajęć jest ukazanie historycznego pejzażu miasteczkowego handlu. Ważna jest aktywizacja ruchowa dzieci, pantomima nakierowana jest na odwzorowanie zwierząt domowych i elementów architektury miasteczka. Zajęcia te realizowane są także w wersji dla kl. I-III szkoły powszechnej.


 

Kuchnia – nasza codzienna troska, ciepło i bezpieczeństwo

  zajęcia edukacyjne z elementami ruchowymi. Miejscem zajęć jest ekspozycja miasteczkowej kuchni z lat 30. XX w. Dla wszystkich uczestników zajęć przygotowano miejsca siedzące. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 8 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń
Dzieci poznają naczynia i przybory kuchenne w ich codziennym usytuowaniu i zastosowaniu. Kuchnia prezentowana jest dzieciom jako: 1. Pomieszczenie dające gwarancję bezpieczeństwa rodzinie; 2. Przytulne ognisko domowe; 3. Skład tajemniczych, choć nader praktycznych przedmiotów. W scenkach o charakterze parateatralnym przedszkolaki wykorzystując przygotowane rekwizyty, odgrywają rolę przedmiotów i wydarzenia z ich życia: „żywot garnka”, „grzejące drwa”, „taniec fajerek”.  Prowadzący (a na życzenie wychowawcy także dzieci wcześniej przygotowane w przedszkolu) recytują fragmenty bajek Hansa Christiana Andersena i wiersze Jana Brzechwy. Takie żywe słowo jakby ożywia sprzęty kuchenne. To spotkanie w Muzeum uczy codziennej troski o przedmioty, z których tak misternie złożony jest otaczający nas świat. Celem zajęć jest zaszczepienie tych wartości w wyobraźni przedszkolaka, a także świadomości, że każdy przedmiot poza funkcją ma jeszcze osobowość i historię życia.


 

Budujemy dom – zajęcia edukacyjne z elementami dźwiękowymi

  zajęcia odbywają się przed i w osiemnastowiecznej chałupie z Urzędowa, a następnie na rynku muzealnego miasteczka. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń
Dzieci poznają wybrane elementy konstrukcji tradycyjnego wiejskiego domu i jego budowniczych. Poznają rolę twórców wyposażenia chałupy. Uczą się odróżniać wyroby fabryczne od rzemieślniczych. Przybierają rolę cieśli, stolarza, dekarza, kowala, zduna i innych rzemieślników. Każdy z uczestników zajęć otrzymuje bezpieczną kartonową miniaturę wybranego narzędzia właściwego dla danego zawodu. Nauczyciel muzealny w chałupie pokazuje jak takim narzędziem posługiwano się przy wznoszeniu domu i jego wyposażaniu.  Z symbolicznymi narzędziami dzieci wędrują gościńcem na rynek miasteczka. Tu przygotowano dla nich „stanowiska pracy”. Z drewnianych klocków budowana jest miniatura chałupy. Wokół niej rozstawiono stanowiska ze zminiaturyzowanymi narzędziami i materiałem charakterystycznym  dla sześciu zawodów. Dzieci, po odpowiednim instruktażu, współtworzą muzykę przedmiotów – krajobraz dźwiękowy tradycyjnej wsi i miasteczka. Cieśla, uderza drewnianym toporkiem w bal, stolarz drewnianym młoteczkiem w deskę, blacharz podobnym młoteczkiem w blachę, kowal młoteczkiem w kowadło. Dwa ciche zawody reprezentują etap życia codziennego w nowo zbudowanym domu – piekarz zagniata ciasto w niecce, szewc uderza młoteczkiem w skórę na kowadle szewskim. Dźwięki prezentowane są najpierw indywidualnie, a następnie zbiorowo współtworzą muzykę przedmiotów, czyli klimat dźwiękowy wsi i miasteczka. Głównym celem zajęć jest wytworzenie współuczestnictwa i współdziałania wśród dzieci, wspólnoty budowniczych domu. Staramy się to osiągnąć przez zapewnienie wszystkim dzieciom udziału w zaplanowanych działaniach pantomimicznych i scenkach. Odpowiednie rekwizyty, wybór miejsc w skansenie – chałupa, gościniec, rynek miasteczka – pozwalają związać dany wyrób z właściwym rzemiosłem.


Kolorowe Święta Wielkanocne (6 – latki)

  lekcja muzealna, odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Magdalena Połoncarz

Rozwiń
  Dlaczego te Święta tak się nazywają – czyli co wielkiego wydarzyło się w Wielkanoc? Pamiątki z koszyka S. Magdaleny To niespodzianki- jak pisać pisanki! Kolorowe kwiaty , ozdoby i wzory- aż do tej pory. Lekcja muzealna realizowana w okresie Wielkanocnym na ekspozycji muzealnej (Wyżyny Lubelskiej i Roztocza) w zabytkowych chatach ze świątecznym wystrojem. Podczas zajęć omówione są najważniejsze elementy  świątecznego zdobnictwa takie jak: wystrój wielkanocnego koszyka, wiejskiej izby, świątecznego stołu. Podkreślona zostaje  podstawowa symbolika wielkanocnej pisanki i jej wzorów. Spotkanie ma na celu zainspirowanie małego odbiorcy do poznania i wykonania w domu własnej pisanki z zastosowaniem rodzimych wzorów.
1 2 3 4 576


 

 

Ginące zawody na muzealnej Wyżynie Lubelskiej (6 – latki)

    lekcja muzealna, która odbywa się w wiatraku z Zygmuntowa, kuźni i w chałupie z Urzędowa, w olejarni z Bogucina, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz Halina Stachyra, prowadzą nauczyciele muzealni.

Rozwiń
Czy wiatrak ma skrzydła do latania? Czy kowal był także dentystą? Jak powstał garnek? I gdzie tłoczono olej? Odpowiedzi na zadane pytania udzieli nauczyciel muzealny podczas lekcji edukacyjnej dotyczącej dawnych zawodów charakterystycznych dla obszaru Wyżyny Lubelskiej. Zajęcia odbywają się w czterech obiektach: wiatraku, kuźni, chałupie garncarza oraz w olejarni. Umożliwiają zaangażowanie chętnych osób do odegrania scenek rodzajowych (m.in. scenki podkuwania konia), co stwarza możliwość interaktywnego uczestnictwa uczniów w zajęciach. Z uwagi na przebieg zajęć w obiektach w obrębie jednego sektora i niewielkich odległości pomiędzy obiektami, zajęcia mogą odbywać się także podczas pogody deszczowej.
  1 2 3 4 56789


 Salon i izba (6 – latki)

  lekcja muzealna, która odbywa się na ekspozycji chałupy wiejskiej i dworu ziemiańskiego, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz według koncepcji Marzeny Bury i prowadzenie Iwona Olech.

Rozwiń

 Na lekcji uczniowie zapoznają się z otoczeniem i warunkami w jakich żyli i bawili się, niespełna 100 lat temu, Kazio z Marysią – dzieci wiejskie oraz Januszek z Zosią – dzieci z rodziny ziemiańskiej. Uczniowie wcielając się w te postacie, poznają ich dzieciństwo, zainteresowania, a także wyposażenie mieszkań głównych bohaterów. W izbie wiejskiej dzieci dostają do ręki przykłady zabawek drewnianych wykonanych na wzór zabawek Kazika, tj. kółko toczone, wózek czterokołowy, tarapat aby przez chwilę potoczyć je po podłodze. Przy pomocy rekwizytów, chociażby takich jak nosidła do wody czy maselnica, poznają niełatwą codzienność życia dzieci wiejskich. Druga część lekcji przebiega we dworze ziemiańskim. Tu, w pokoju chłopięcym i w salonie grupa dzieci poznaje zainteresowania drugiego z bohaterów lekcji – Janusza. W sieni reprezentacyjnej dworu ma miejsce podsumowanie zajęć. Dzieci przyporządkowują rekwizyty oraz fotografie do postaci i dzieciństwa Kazia i Januszka. Lekcję kończy spacer po parku dworskim, jako częstym miejscu zabaw dzieci ziemiańskich.

 


 

Zabawki moich dziadków

  lekcja muzealna (dla dzieci od 3-6 r.ż), która odbywa się w wiatraku z Zygmuntowa, w chałupach z Urzędowa i Niemiec, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie: Anna Fajge-Samoń, Bogna Głuchowska.

Rozwiń
Czym bawiły się dzieci z różnych warstw społecznych w okresie międzywojennym? Jak mógł wyglądać ukochany miś pradziadka? Do czego służył tarapat? Jakie włosy miała lalka prababci?  Lekcja wprowadza uczniów w  zagadnienie dawnych zabaw i zabawek, które towarzyszyły dzieciństwu ich babć i dziadków. Zwraca uwagę na czas i miejsce tych zabaw podejmowanych w ich czasie wolnym od pracy, na  polach, pastwiskach czy w obejściach domostw. Wskazuje na miejsca i przedmioty pracy, które inspirowały dzieci do wykonywania niektórych zabawek. Dzieci ćwiczą się w umiejętności rozpoznawania materiałów i „surowców” naturalnych, z których były wykonywane. Mają także możliwość pobawienia się przez chwilę niektórymi z nich. Poznają również  sposoby wykonania tych zabawek z podkreśleniem ich funkcji jakie spełniały w rozwoju dzieci. Uczyły je przyszłych umiejętności obowiązków i zawodów wykonywanych w dorosłym życiu. Uczestnicy spotkania są zachęceni do prób wykonania (z pomocą rodziców, dziadków itd.)  własnej zabawki według wzorów oglądanych w skansenie .
  3 2 1


 Kijanką i na tarze czyli jak prały nasze prababcie (5, 6 – latki)

  lekcja muzealna, która jest realizowana na terenie muzealnej Wyżyny Lubelskiej w zagrodzie z Niemiec w okresie od maja do września (warunkiem przeprowadzenia zajęć jest ładna, słoneczna pogoda), ukazująca młodszym gościom Muzeum trudy codziennego życia ich prapraprababek na przykładzie tradycyjnego prania, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Anna Fajge-Samoń

Rozwiń
Dzięki aktywnemu uczestnictwu w lekcjach dzieci na własnych rękach odczuwają wysiłek, jaki podjąć musieli nasi przodkowie, by wyprać ubrania z kilkutygodniowego brudu. Dzisiejsze dogodności jak bieżąca woda w kranach, pralka i proszek do prania skonfrontowane zostają z przedwojennymi realiami, gdzie wodę do domów donoszono w wiadrach ze studni, zamiast pralki używano kijanek, tary czy zolnika, a w roli proszku występowało szare mydło lub popiół z drzew liściastych. Lekcja rozpoczyna się pod studnią kołowrotową, gdzie wybrany uczeń odgrywa scenę napełniania wiader wodą, a następnie na drewnianych nosidłach przenosi je do zagrody wiejskiej. Na podwórzu, przed chałupą z Niemiec, dzieci po zapoznaniu się z tradycyjnym sprzętem do prania, przystępują do pracy wykorzystując najpierw kijanki, a następnie balię i tarę. W trakcie zajęć wyjaśniane są również zasady „zołowania”, tj. wykorzystywania w praniu beczki drewnianej na trzech nogach z otworem w dnie – zolnika. We wnętrzu chałupy dzieci mają okazję zapoznać się z przyrządami do wygładzania i prasowania wypranej bielizny. Próbują pracy maglownicą oraz poznają poprzedników żelazka elektrycznego, czyli żelazka na duszę i węgiel.
    1 2 3 4 5 6 7 8 9


 Plastyka obrzędowa – ozdoby choinkowe (6 – latki)

  zajęcia warsztatowe, które odbywają się w chałupie wiejskiej wyposażonej w stoły i miejsca siedzące. Muzeum zapewnia materiały własne, odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń
Zajęcia odbywają się w scenerii wigilijnej z wykorzystaniem zabytkowych ozdób choinkowych zawieszanych rokrocznie przez kilkadziesiąt lat w domach kilku wybranych rodzin zamieszkałych w Lublinie. Na zajęciach w Muzeum służą one jako wzory dla wykonania ozdób choinkowych przez uczniów. Połączenie prezentacji zabytku-rekwizytu i wiedzy o poszczególnych zabawkach choinkowych z samodzielną pracą dzieci prowadzi do ukazania bożonarodzeniowego drzewka jako scenerii świątecznych wydarzeń i tradycji umiejscowionej w konkretnej rodzinie. Chodzi o przedstawienie uczniowi specjalnego znaczenia czasu przedświątecznego, jako wkładu pracy każdego domownika w budowaniu klimatu nadchodzących świąt. Bez uwzględnienia tego aspektu, artystyczne działania pozbawione są świadomej religijnej kreacji świątecznych wydarzeń. Przytoczone fragmenty wywiadu dotyczącego przekazanych Muzeum zabawek z l. 30.-40. XX w., najlepiej wyobrażą co i z jakich materiałów wykonywano aby ozdobić choinkę: „Zabawki wykonane są z różnych materiałów. Wśród nich łańcuch z szyszek z modrzewia i orzechów laskowych (przyczepiane lakiem do nitki). Mikołaj z waty, papieru kolorowego i gotowej kupionej główki. Motyla z korali zrobiła siostra taty p. Marii. (…) Pawie oczka, dzwoneczki z koralików – pewnie też z tej książki. Jedna z ozdób to pomysł mamy p. Marii. Robiła też zabawki z pociętej i zwiniętej blaszki. Kupowana w arkuszach, zwijana na pręcie, oberwana część podstawki do kwiatów lub część do nabijania tytoniu do gilz. Taki cienki paseczek uciętej blaszki nawijano spiralnie.  Papuga kupiona prawdopodobnie w czasie wojny w sklepiku, w którym pracowała wówczas p. Zofia. Był to sklep z zabawkami dla dzieci, na ul. Świętoduskiej, taki malutki, drugi od ul. Zielonej. Pozostałe zabawki, np.: witrażyk, werbenka, pajączek robione według wzorów z książki (obecnie wyrzuconej)”.
  2  13


 

Spotkanie ze Świętym Mikołajem

  warsztaty muzealne, odpłatność: 10zł/os.

Rozwiń
Spotkanie ze Świętym Mikołajem to oferta skierowana do najmłodszych uczestników zajęć muzealnych (5 – 6latki, klasy I – III SP), przygotowana przez pracowników Działu Ekspozycji i Edukacji Muzealnej MWL.  Zajęcia odbywają się w budynku miasteczkowej szkoły z Bobrownik, w pomieszczeniu ogrzewanym, z przygotowanymi miejscami do siedzenia dla wszystkich uczestników spotkania (maksymalna liczba dzieci: 60 os.). Program spotkania składa się z trzech punktów. Dwa pierwsze, przygotowujące dzieci na spotkanie ze Świętym Mikołajem, przebiegają w wesołej atmosferze zabawy. Uczestnicy biorą udział w konkursach, w których wygraną jest rola Śnieżynki w krótkim spektaklu opartym na przedwojennym tekście, przygotowanym przez organizatorów. Z ust przyjaciół Świętego Mikołaja: Królowej Zimy, Śnieżycy, Dziadka Mroza, dzieci dowiadują się kim był św. Mikołaj, czym zasłynął za życia, czy naprawdę chodził ubrany w czerwony kostium i czapkę z pomponem, kto kierował do niego swoje modlitwy i dlaczego to właśnie On stał się ulubieńcem wszystkich dzieci. Spotkanie kończy wizyta samego Świętego Mikołaja, przybywającego do Skansenu na saniach w towarzystwie Aniołka i Diabła, który wszystkim grzecznym dzieciom wręczy zasłużony upominek. Uwaga: muzeum nie zapewnia dzieciom prezentów! Jeśli chcecie Państwo, by Mikołaj wręczył upominki, prosimy o podpisanie paczek imionami i nazwiskami dzieci oraz dostarczenie ich wcześniej do naszego muzeum.