KLASY 4-6

Budujemy Lublin- żywa gra edukacyjna

Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra.

Miejscem zajęć jest dawna sala obrad w ratuszu z Głuska, będącym w muzealnym miasteczku  repliką tego obiektu. Pomieszczenie jest ogrzewane. Posiada miejsca siedzące dla wszystkich uczestników zajęć, stanowiska do gry oraz wystawę zabytków nawiązujących do stanowisk. Przedszkolaki i uczniowie mają możliwość dotykania a nawet brania do ręki rekwizytów. Instalacje – zaaranżowane układy przestrzenne wyobrażają poszczególne sytuacje i problemy, eliminując wątpliwą w przypadku ukazywania przeszłości historycznej skuteczność narracji i werbalnego opisu. Ograniczenia grupy do 25 osób.  Czas spotkania 1 godz. 30 min. lub do uzgodnienia. Odpłatność: 14 zł/os

Gra adresowana jest do różnych grup wiekowych. Największym powodzeniem cieszą się trzy wersje adresowane do:

  1. Starszych przedszkolaków;
  2. Klas I-III szkoły podstawowej;
  3. Klas IV-VI szkoły podstawowej.

Od 10 stycznia 2018 r. nauczyciel szkolny lub przedszkolny otrzymuje po jednym egzemplarzu katalog gry Budujemy Lublin na klasę-grupę.

Rozwiń
 

Grę edukacyjną Budujemy Lublin przygotowano aby uświetnić jubileusz 700-lecia nadania Lublinowi praw miejskich magdeburskich. Formuła spotkania jest taka, że kolejno kilkuosobowe grupy uczestników zajęć są zapraszane z widowni na pola-zagadki. Na takich stanowiskach współtworzą i wyobrażają scenki z epoki jednocześnie rozwiązując podstawowe zagadki dotyczące różnych okresów i dziedzin życia codziennego. W razie potrzeby podpowiedzi osób przebywających aktualnie na widowni mogą wspierać graczy.  

Jest tu m. in. do rozwiązania struktura geologiczna okolic Lublina. Następnie kilka aspektów życia codziennego społeczeństw pradziejowych i wczesnośredniowiecznych zamieszkujących miejsce, w którym zbudowano Lublin. Można tu dokonać wynalazku zupy, zmielić ziarno na żarnach nieckowatych, udomowić zwierzęta. Dalsze stanowiska dotyczą rozwoju Lublina i życia codziennego w Mieście w XIX-XX wieku. Możemy wybrać odpowiednie dla epoki wiadro studzienne i przyrząd do wyciągania wody ze studni, ulepić miniaturę cegły, wybrać garnek typowy dla gospodarstw domowych lubelskich robotników z tego okresu, załadować towary wyprodukowane w Lublinie z rampy kolejowej na wagon, a towary przywożone do Lublina przeładować z rampy na wóz rozwożący je po Mieście. Wysłuchamy też Sagi o dwóch kowadłach a rekwizytami – podkutymi przez kowala kopytami końskimi spróbujemy wygrać na kamiennym bruku muzykę koni dorożkarskich. Niektóre zagadki-scenki prowadzone są wierszem. W sumie przygotowano 30 interaktywnych stanowisk. W praktyce  podczas półtoragodzinnych zajęć grupa przepracuje zazwyczaj  10-12 stanowisk.

 

Na tropie Antka (kl. IV-V)

gra edukacyjna połączona z lekcją muzealną, które odbywają się  na  ekspozycji muzealnej wsi Wyżyna Lubelska, na jej otwartej przestrzeni i w kilku obiektach: wiatraku, kuźni, przy kapliczce przydrożnej, studni gromadzkiej i w czterech chałupach. Zajęcia mogą być prowadzone także w formie lekcji muzealnej bez rozwijania trasy gry edukacyjnej. Odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Halina Stachyra

Rozwiń
Uczniowie z wykorzystaniem cytatów z książki poznają wybrane aspekty dzieciństwa Antka, bohatera szkolnej lektury, miejsca pracy, nauki i zabawy dzieci wiejskich, swoich rówieśników sprzed 100 laty. W muzeum mogą bezpośrednio zetknąć się z dawnymi wiejskimi budynkami mieszkalnymi i przemysłowymi oraz przedmiotami codziennego użytku opisanymi w noweli Antek Bolesława Prusa. Pierwsza część zajęć ma formę podchodów harcerskich, których realizację umożliwia ekspozycja muzeum pod otwartym niebem. Po sygnale startu uczestnicy gry w małych kilkuosobowych patrolach poruszają się samodzielnie po ekspozycji skansenowskiej według znaków-wskazówek kierujących ich do siedmiu kryjówek z ukrytymi zadaniami. Aby zadanie rozwiązać należy je najpierw odnaleźć. W drugiej części spotkania młodzież w zorganizowanej grupie obchodzi z nauczycielem muzealnym wszystkie stanowiska gry edukacyjnej. Następuje sprawdzenie poprawności wyników gry oraz bliższe zapoznanie uczniów z wybranym zagadnieniem z dzieciństwa Antka w adekwatnym do niego obiekcie muzealnym. Przy kapliczce przydrożnej i w chałupie chłopskiej uczniowie odgrywają z wykorzystaniem rekwizytów i kostiumów dwa fragmenty lektury dotyczące wyjścia Antka ze wsi  w poszukiwaniu zarobku oraz choroby siostry Antka, Rozalki. Warunkiem uczestnictwa w zajęciach jest przeczytanie nowelki Antek Bolesława Prusa.

 

Ginące zawody na muzealnym Roztoczu (kl. IV-VI)

 

lekcja muzealna, która jest realizowana w okresie od kwietnia do października w czterech zagrodach muzealnego sektora Roztocza. Prezentuje zawody pozarolnicze charakterystyczne dla przedwojennych wsi roztoczańskich. Udział w lekcji daje możliwość poznania prostych, nieskomplikowanych technik wytwarzania oraz dawnych wytworów rękodzielniczych; odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz Halina Stachyra, prowadzą Halina Stachyra , Anna Fajge-Samoń

Rozwiń
  Lekcję rozpoczyna wizyta w zagrodzie z Korytkowa Dużego, gdzie przy odtworzonej na podwórzu pasiecie przyzagrodowej uczniowie zgłębiają tajniki pracy wiejskiego pszczelarza, poznają budowę tradycyjnego ula kłodowego, a także narzędzia wykorzystywane w tradycyjnym pszczelarstwie. W okólniku zagrody z Teodorówki dzieci i młodzież poznają pracę powroźnika i biorą udział w wykonaniu powrozu przy użyciu tradycyjnych przyrządów powroźniczych, tj. wózka i warsztatu. Na podwórzu zagrody z Bukowej, dzięki pokazowi wykonanemu przez przeszkolonego pracownika muzeum, poznają narzędzia oraz poszczególne etapy pracy łubiarza, prowadzące do wykonania sosnowego łubu czyli obręczy na sito. Zajęcia kończy wizyta w chałupie z Bukowej, gdzie ma miejsce prezentacja warsztatu i narzędzi łyżkarza
  .1 2 3 4 5 6

Życie codzienne rodziny Książków w Teodorówce w 1939 r. (kl. IV-VI)

zajęcia warsztatowe, które odbywają się na ekspozycji w izbie chałupy Książków z Teodorówki. Dla wszystkich uczestników zajęć przygotowano miejsca siedzące.Ograniczenia: grupy do 20 osób. Zajęcia prowadzi dwóch kustoszy. odpłatność: 14 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Łucja Kondratowicz-Miliszkiewicz, Anna Kozak. Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 247 – 260.

Rozwiń
  Wykorzystując przygotowane rekwizyty młodzież odwzorowuje obrazy dawnego życia codziennego trzypokoleniowej rodziny Książków. Zabudowania Książków w całości przeniesiono do Muzeum ze wsi Teodorówka na Roztoczu i urządzono w nich ekspozycję ukazującą warunki życia tej rodziny w 1928 r. Akcentowane są główne wartości ówczesnego życia codziennego: pracowitość, sumienność, skupienie, wyciszenie, wiara, szacunek dla dorosłych, powściągliwość. Uczniowie poznają technologie niektórych codziennych czynności domowych i gospodarskich wykonywanych w chałupie: przygotowywanie i spożywanie posiłków, sprzątanie, obowiązki i zabawy dzieci. Młodzież odgrywa 3- 5 scenek o charakterze parateatralnym, wcielając się w postacie członków rodziny Książków sprzed 70 lat.
  1 2 3 4 5

 

W miasteczkowym zakładzie fryzjerskim – rzecz o przedwojennej urodzie i higienie (kl. VI)

zajęcia warsztatowe, które odbywają się na ekspozycji miasteczkowego zakładu fryzjerskiego i w zagrodzie chłopskiej. Dla wszystkich uczestników zajęć przygotowano miejsca siedzące. odpłatność: 14 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury, Anna Fajge-Samoń. Scenariusz lekcji publikowany w: „Muzea skansenowskie we współczesnej edukacji historycznej”, red. M. Ausz, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2011, s. 281 – 291.

Rozwiń
Może modna fryzura „z epoki”?, albo golenie brzytwą? Jak wygląda grzebień-wszarz i czy kołtun to choroba? Uczniowie uczestniczą w pokazie golenia zarostu i układania fryzury kobiecej. Odgrywają role czeladnika fryzjerskiego i klientów zakładu. W drugiej części zajęć, biorą udział w zmaganiach z utrzymaniem higieny i estetyki włosów na wsi w 1 poł. XX w.
  1 2 3 4 5 6 7 8

 

Obrzędy i zwyczaje Świąt Bożego Narodzenia (kl. IV-VI)

lekcja muzealna, która odbywa się w obiektach muzealnych ze świątecznym wystrojem,odpłatność: 10 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Anna Fajge-Samoń, Iwona Olech, Bogna Głuchowska

Rozwiń
Skąd się wzięła choinka? Co zrobić, by święta zapachniały betlejemską szopką? Jak dziś zostać kolędnikiem? Dlaczego ,,króla” do chat wnoszono? Lekcja o charakterze oglądowym z rozbudowaną prelekcją pedagoga muzealnego na temat obrzędów i zwyczajów Świąt Bożego Narodzenia z uwzględnieniem ich śladów zarejestrowanych na ekspozycji muzealnej. Szczególną uwagę zwraca się tutaj na świąteczny wystrój zwiedzanych obiektów, omówienie świątecznych atrybutów i ich symboliki. Wspólnie z uczniami szukamy możliwości pielęgnowania współcześnie tych tradycyjnych zwyczajów. Uczniowie mają też okazję zapoznać się z tradycyjnym wystrojem choinki i zainspirować się wybranymi, tradycyjnymi, ozdobami choinkowymi do wykonania dekoracji własnych choinek.

Plastyka obrzędowa – wycinanka strzyżewicka (kl. IV- VI)

lekcja muzealna, która odbywa się w miasteczkowej szkole z Bobrownik wyposażonej w stoły i miejsca siedzące. Zajęcia opracowano w oparciu o muzealną kolekcję wycinanek strzyżewickich. Uczniom podawany jest przykład pracy muzealnika, który podjął badania terenowe w rodzinnej miejscowości nieżyjących już twórczyń ludowych. Prowadząc wywiady muzealnik zgromadził wiedzę o okolicznościach podjęcia przez nich pasji wycinankarstwa w latach 20. XX w.; odpłatność: 18 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń
W zasobach Muzeum jest 80 wycinanek lubelskich ze zbiorów Wiktora Ziółkowskiego (1893-1978), lubelskiego kolekcjonera sztuki ludowej. Wśród nich najbardziej interesującym jest zespół 30 wycinanek z gminy Strzyżewice autorstwa Emilii Teter, Stanisławy Kucharzyk, Zofii Dziobak, Marianny Kołtun, Elżbiety Kowalczyk i Wacława Markiewicza. Te wykonane w 1926 r. wycinanki trafiły do kolekcji W. Ziółkowskiego, a następnie w 1970 r. wzbogaciły zbiory Muzeum. Twórcy tych wycinanek już nie żyją. Dzięki życzliwości pana Adama Pidka, prezesa Strzyżewickiego Towarzystwa Regionalnego, udało się zorganizować spotkanie z rodzinami wycinankarek. Podczas rozmowy z nimi okazało się, że np. Emilia Teter, określana jako „zdolna kobieta”, dobra krawcowa, w swoim domu uczyła sąsiadki sztuki kroju i szycia, a wśród nich swoją późniejszą synową. Anna Janik bardzo ciepło wspominała swoją matkę Mariannę Kołtun (1909-1999): „Była bardzo wyciszona i opanowana. Lubiła wycinać, szyła. Wycinała malutkimi nożycami, żyletką, wzorów nigdy nie rysowała, brała je sama z siebie. Wycinała proste rzeczy, np. firanki do okien”. Relacje współczesnych pozwalają uzmysłowić uczniom postawę twórczyń ludowych działających w tamtych czasach. Po zaprezentowaniu na lekcji kolekcji wycinanek strzyżewickich, specjalnie wyprowadzonej z muzealnego magazynu, uczniowie  wykonują własnoręcznie wycinanki w oparciu o wzory strzyżewickich twórczyń.

Plastyka obrzędowa – ozdoby choinkowe (kl. IV-VI)

zajęcia warsztatowe, które odbywają się w chałupie wiejskiej wyposażonej w stoły i miejsca siedzące. Muzeum zapewnia materiały własne,odpłatność: 18 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń
Zajęcia odbywają się w scenerii wigilijnej z wykorzystaniem zabytkowych ozdób choinkowych zawieszanych rokrocznie przez kilkadziesiąt lat w domach kilku wybranych rodzin zamieszkałych w Lublinie. Na zajęciach w Muzeum służą one jako wzory dla wykonania ozdób choinkowych przez uczniów. Połączenie prezentacji zabytku-rekwizytu i wiedzy o poszczególnych zabawkach choinkowych z samodzielną pracą dzieci prowadzi do ukazania bożonarodzeniowego drzewka jako scenerii świątecznych wydarzeń i tradycji umiejscowionej w konkretnej rodzinie. Chodzi o przedstawienie uczniowi specjalnego znaczenia czasu przedświątecznego, jako wkładu pracy każdego domownika w budowaniu klimatu nadchodzących świąt. Bez uwzględnienia tego aspektu, artystyczne działania pozbawione są świadomej religijnej kreacji świątecznych wydarzeń. Przytoczone fragmenty wywiadu dotyczącego przekazanych Muzeum zabawek z l. 30.-40. XX w., najlepiej wyobrażą co i z jakich materiałów wykonywano aby ozdobić choinkę: „Zabawki wykonane są z różnych materiałów. Wśród nich łańcuch z szyszek z modrzewia i orzechów laskowych (przyczepiane lakiem do nitki). Mikołaj z waty, papieru kolorowego i gotowej kupionej główki. Motyla z korali zrobiła siostra taty p. Marii. (…) Pawie oczka, dzwoneczki z koralików – pewnie też z tej książki. Jedna z ozdób to pomysł mamy p. Marii. Robiła też zabawki z pociętej i zwiniętej blaszki. Kupowana w arkuszach, zwijana na pręcie, oberwana część podstawki do kwiatów lub część do nabijania tytoniu do gilz. Taki cienki paseczek uciętej blaszki nawijano spiralnie.  Papuga kupiona prawdopodobnie w czasie wojny w sklepiku, w którym pracowała wówczas p. Zofia. Był to sklep z zabawkami dla dzieci, na ul. Świętoduskiej, taki malutki, drugi od ul. Zielonej. Pozostałe zabawki, np.: witrażyk, werbenka, pajączek robione według wzorów z książki (obecnie wyrzuconej)”.
  1 2 3 4 5 6 8 7 3 2 1

Zabawa andrzejkowa przy wróżbach (kl. IV-VI)

warsztaty muzealne, odpłatność: 14 zł/os.Scenariusz i prowadzenie Anna Fajge-Samoń

Rozwiń
   Zajęcia warsztatowe, poświęcone tradycji andrzejkowej, składają się z dwóch części. Pierwsza to prezentacja multimedialna z źródłami graficznymi i tekstowymi dotycząca zwyczajów późnojesiennych na wsi w 1 poł. XX w. oraz samej tradycji andrzejkowej: jej historii, znaczenia, przebiegu. W drugiej części zajęć ma miejsce zabawa przy wróżbach. Młodzież losuje zadania, polegające na odtworzeniu i zaprezentowaniu wybranych wróżb andrzejkowych, w tym lania wosku.Celem lekcji jest umiejscowienie tradycji andrzejkowej w określonym kontekście historycznym i kulturowym. Młodzież poznaje, więc andrzejki jako wydarzenie harmonijnie wpisujące się w rok obrzędowy oraz w tradycję późnojesiennych spotkań i prac gromadnych. Przywołane zostają te kadry z życia polskiej wsi przedwojennej, w których praca łączy się z zabawą, i w których główną rolę odgrywała młodzież wiejska.Zajęcia odbywają się w jednym obiekcie muzealnym – chałupie z Urzędowa.
  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11