Grupy przedszkolne

 

Drogi i place, furty i bramy – dlaczego to wozy jeździły po wsiach i miasteczkach

  zajęcia edukacyjne z elementami ruchowymi. Miejscem akcji jest wiejska zagroda oraz uliczki, rynek i sklep żelazny w miasteczku. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra. Proponowany scenariusz spotkania w Muzeum zawiera elementy zajęć Moja Mama, mój Tato, moje Miasto – Lublin dla przedszkolaków, publikowanych w poradniku: „Edukacja historyczna o Lublinie”, red. M. Ausz, J. Bugajska-Więcławska, G. Miliszkiewicz, H. Stachyra, D. Szewczuk, Lublin 2012, s. 178-196.
Rozwiń
  Miejscem zajęć jest zagroda z Żukowa. Gospodarze organizują „wyprawę na jarmark”, zastanawiając się – Co sprzedać? – czym udać się do miasteczka?  Formowane są zaprzęgi wole i końskie. Piesi narzucają na plecy symboliczne worki z towarem. Następnie dziecięcy korowód zaprzęgów rusza gościńcem do pobliskiego miasteczka. Dzieci pantomimicznie swoimi ciałami wyobrażają elementy zabudowy miasteczka. Tu na kamienistym rynku tworzone są elementy jarmarku i jego pejzażu dźwiękowego. Dzieci odgrywają przykłady zawierania tradycyjnych transakcji handlowych. Pod koniec jarmarku planują zakupy w miasteczkowym sklepie żelaznym. Co będzie  potrzebne do gospodarstwa? Z czym wrócić na wieś? Ponownie formowane są zaprzęgi wole i końskie i kawalkada wraca na wieś. Rozpoznają też odgłosy miasteczka. Celem zajęć jest ukazanie historycznego pejzażu miasteczkowego handlu. Ważna jest aktywizacja ruchowa dzieci, pantomima nakierowana jest na odwzorowanie zwierząt domowych i elementów architektury miasteczka. Zajęcia te realizowane są także w wersji dla kl. I-III szkoły powszechnej.


Kuchnia – nasza codzienna troska, ciepło i bezpieczeństwo

  zajęcia edukacyjne z elementami ruchowymi. Miejscem zajęć jest ekspozycja miasteczkowej kuchni z lat 30. XX w. Dla wszystkich uczestników zajęć przygotowano miejsca siedzące. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń
Dzieci poznają naczynia i przybory kuchenne w ich codziennym usytuowaniu i zastosowaniu. Kuchnia prezentowana jest dzieciom jako: 1. Pomieszczenie dające gwarancję bezpieczeństwa rodzinie; 2. Przytulne ognisko domowe; 3. Skład tajemniczych, choć nader praktycznych przedmiotów. W scenkach o charakterze parateatralnym przedszkolaki wykorzystując przygotowane rekwizyty, odgrywają rolę przedmiotów i wydarzenia z ich życia: „żywot garnka”, „grzejące drwa”, „taniec fajerek”.  Prowadzący (a na życzenie wychowawcy także dzieci wcześniej przygotowane w przedszkolu) recytują fragmenty bajek Hansa Christiana Andersena i wiersze Jana Brzechwy. Takie żywe słowo jakby ożywia sprzęty kuchenne. To spotkanie w Muzeum uczy codziennej troski o przedmioty, z których tak misternie złożony jest otaczający nas świat. Celem zajęć jest zaszczepienie tych wartości w wyobraźni przedszkolaka, a także świadomości, że każdy przedmiot poza funkcją ma jeszcze osobowość i historię życia.


Budujemy dom – zajęcia edukacyjne z elementami dźwiękowymi

  zajęcia odbywają się przed i w osiemnastowiecznej chałupie z Urzędowa, a następnie na rynku muzealnego miasteczka. Ograniczenia: grupy do 22 osób. odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Grzegorz Miliszkiewicz, Halina Stachyra

Rozwiń
Dzieci poznają wybrane elementy konstrukcji tradycyjnego wiejskiego domu i jego budowniczych. Poznają rolę twórców wyposażenia chałupy. Uczą się odróżniać wyroby fabryczne od rzemieślniczych. Przybierają rolę cieśli, stolarza, dekarza, kowala, zduna i innych rzemieślników. Każdy z uczestników zajęć otrzymuje bezpieczną kartonową miniaturę wybranego narzędzia właściwego dla danego zawodu. Nauczyciel muzealny w chałupie pokazuje jak takim narzędziem posługiwano się przy wznoszeniu domu i jego wyposażaniu.  Z symbolicznymi narzędziami dzieci wędrują gościńcem na rynek miasteczka. Tu przygotowano dla nich „stanowiska pracy”. Z drewnianych klocków budowana jest miniatura chałupy. Wokół niej rozstawiono stanowiska ze zminiaturyzowanymi narzędziami i materiałem charakterystycznym  dla sześciu zawodów. Dzieci, po odpowiednim instruktażu, współtworzą muzykę przedmiotów – krajobraz dźwiękowy tradycyjnej wsi i miasteczka. Cieśla, uderza drewnianym toporkiem w bal, stolarz drewnianym młoteczkiem w deskę, blacharz podobnym młoteczkiem w blachę, kowal młoteczkiem w kowadło. Dwa ciche zawody reprezentują etap życia codziennego w nowo zbudowanym domu – piekarz zagniata ciasto w niecce, szewc uderza młoteczkiem w skórę na kowadle szewskim. Dźwięki prezentowane są najpierw indywidualnie, a następnie zbiorowo współtworzą muzykę przedmiotów, czyli klimat dźwiękowy wsi i miasteczka. Głównym celem zajęć jest wytworzenie współuczestnictwa i współdziałania wśród dzieci, wspólnoty budowniczych domu. Staramy się to osiągnąć przez zapewnienie wszystkim dzieciom udziału w zaplanowanych działaniach pantomimicznych i scenkach. Odpowiednie rekwizyty, wybór miejsc w skansenie – chałupa, gościniec, rynek miasteczka – pozwalają związać dany wyrób z właściwym rzemiosłem.


Kolorowe Święta Wielkanocne (6 – latki)

  lekcja muzealna, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Magdalena Połoncarz

Rozwiń
  Dlaczego te Święta tak się nazywają – czyli co wielkiego wydarzyło się w Wielkanoc? Pamiątki z koszyka S. Magdaleny To niespodzianki- jak pisać pisanki! Kolorowe kwiaty , ozdoby i wzory- aż do tej pory. Lekcja muzealna realizowana w okresie Wielkanocnym na ekspozycji muzealnej (Wyżyny Lubelskiej i Roztocza) w zabytkowych chatach ze świątecznym wystrojem. Podczas zajęć omówione są najważniejsze elementy  świątecznego zdobnictwa takie jak: wystrój wielkanocnego koszyka, wiejskiej izby, świątecznego stołu. Podkreślona zostaje  podstawowa symbolika wielkanocnej pisanki i jej wzorów. Spotkanie ma na celu zainspirowanie małego odbiorcy do poznania i wykonania w domu własnej pisanki z zastosowaniem rodzimych wzorów.
1 2 3 4 576


Prace w polu i w zagrodzie – Droga chleba (6 – latki)

  warsztaty muzealne, odpłatność: 8zł/os. Prowadzenie Iwona Olech. 

Rozwiń
  Zajęcia realizowane w okresie od kwietnia do września na muzealnym polu, w zagrodzie oraz chałupie wiejskiej. Uczestnicy warsztatów poznają drogę chleba począwszy od prac polowych (orka, zasiew ziarna), poprzez prace w zagrodzie (młocka cepem, oczyszczanie ziarna), skończywszy na przygotowaniach do wypieku chleba (przemiał ziarna na mąkę, prezentacja naczyń i sprzętu do wypieku). Zajęcia wzbogacone są o pokazy, do których angażowani są pracownicy Działu Ekspozycji Rolnej i Hodowlanej MWL. W trakcie lekcji dzieci odgrywają scenki oraz próbują własnych możliwości w ćwiczeniach interaktywnych, wykorzystując kolekcje zabytków, elementy kostiumu, rekwizyty oraz surowce. Lekcja ma na celu wzbudzenie w młodocianych uczestnikach szacunku do chleba, ukazując jak wiele ciężkich prac należało wykonać, aby bochenek chleba trafił do naszych rąk. Uwaga: lekcja nie przewiduje wypieku chleba! Ze względu na uwarunkowania techniczne orki możliwa jest realizacja zajęć raz w miesiącu po uprzedniej rezerwacji telefonicznej.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10111213


Ginące zawody na muzealnej Wyżynie Lubelskiej (6 – latki)

    lekcja muzealna, która odbywa się w wiatraku z Zygmuntowa, kuźni i w chałupie z Urzędowa, w olejarni z Bogucina, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz Halina Stachyra, prowadzą nauczyciele muzealni.

Rozwiń
Czy wiatrak ma skrzydła do latania? Czy kowal był także dentystą? Jak powstał garnek? I gdzie tłoczono olej? Odpowiedzi na zadane pytania udzieli nauczyciel muzealny podczas lekcji edukacyjnej dotyczącej dawnych zawodów charakterystycznych dla obszaru Wyżyny Lubelskiej. Zajęcia odbywają się w czterech obiektach: wiatraku, kuźni, chałupie garncarza oraz w olejarni. Umożliwiają zaangażowanie chętnych osób do odegrania scenek rodzajowych (m.in. scenki podkuwania konia), co stwarza możliwość interaktywnego uczestnictwa uczniów w zajęciach. Z uwagi na przebieg zajęć w obiektach w obrębie jednego sektora i niewielkich odległości pomiędzy obiektami, zajęcia mogą odbywać się także podczas pogody deszczowej.
  1 2 3 4 56789


 Salon i izba (6 – latki)

  lekcja muzealna, która odbywa się na ekspozycji chałupy wiejskiej i dworu ziemiańskiego, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz według koncepcji Marzeny Bury i prowadzenie Iwona Olech.

Rozwiń
Lekcja nawiązuje do treści muzealnego katalogu „Opowieść o dwóch dzieciństwach” będącego muzealną wędrówką po krainie dzieciństwa Kazika, syna chłopa-mieszczanina i Janusza, syna ziemianina-lekarza. Dzieciństwo Kazika upłynęło w rolniczym miasteczku. Janusz spędził swoje we dworze ziemiańskim. Kazik sam robił swoje drewniane zabawki między 6 a 15 rokiem życia. Dzieciństwo w tym miasteczku każdemu dziecku musiało się kojarzyć z piaszczystymi dróżkami … Z fajerką prowadzoną na drucie, razem z innymi chłopakami, latał tu sześcioletni Kazik. … Potem na tych piaszczystych dróżkach pojawił się Kazikowy kij do palanta, własna gumowa piłka i wreszcie klekoczący tarapat. Zrobił sobie taki, jak ten w kościele w miasteczku, tylko mniejszy. … Swoje cudeńka wystawiał na trawie przed chałupą … Umiał zrobić czterokołowy wózek z dyszlem, dwupłatowy samolot na tyczce, … tracz, karuzel, kaczkę na kółkach z klaskającymi skrzydłami i wiele innych przedmiotów napędzanych toczeniem lub wiatrem. Po latach, jego syn Piotr wykonał dla Muzeum niektóre z nich na wzór takich, jakie robił jego ojciec, gdy był dzieckiem. Janusz i jego młodszy brat, Zbyszek otrzymywali od rodziców fabryczne zabawki jako prezenty gwiazdkowe, lub dawane pod koniec roku szkolnego. W pierwszych latach szkoły otrzymują huśtawkę pokojową, słonie, zapewne pluszowe, dwa tramwaje, motorek, aeroplan, żołnierzyki, grabki. Janusz, jak czytamy dalej w katalogu, bardzo interesuje się techniką i motoryzacją. „Najprzyjemniejszy dzień wakacji był, gdy przyjechał do nas samochód. Jeździliśmy po folwarku”, ale też sportem: Rodzice dbali o zaopatrywanie chłopców, stosownie do wieku, w sprzęt sportowy. Bracia od małego grywali w piłkę. W wieku 11 lat Janusz dostaje piłkę gumową, a w wieku 13 lat skórzaną, do siatkówki. Na lekcji uczniowie zapoznają się z otoczeniem i warunkami w jakich żyli i bawili się niespełna 100 lat temu Kazio z Marysią – dzieci wiejskie oraz Januszek z Zosią – dzieci z rodziny ziemiańskiej. Uczniowie wcielając się w te postacie, poprzez nałożenie historycznych nakryć głowy, poznają ich dzieciństwo, zainteresowania a także wyposażenie mieszkań głównych bohaterów. W izbie wiejskiej dzieci dostają do ręki przykłady zabawek drewnianych wykonanych na wzór zabawek Kazika, tj. kółko toczone, wózek czterokołowy, tarapat aby przez chwilę potoczyć je po podłodze w izbie. Druga część lekcji przebiega we dworze ziemiańskim. Tu, w pokoju chłopięcym grupa dzieci poznaje zainteresowania drugiego z bohaterów lekcji – Janusza. W salonie, w miejscu spotkań wszystkich domowników, także dzieci, które miały tu swoje kąciki zabaw. W sieni reprezentacyjnej dworu ma miejsce podsumowanie zajęć. Dzieci przyporządkowują rekwizyty oraz fotografie do postaci i dzieciństwa Kazia i Januszka. Lekcję kończy spacer po parku dworskim, jako częstym miejscu zabaw dzieci ziemiańskich.
  1 2 3 4 5 6 7 8


Zabawki moich dziadków

  lekcja muzealna, która odbywa się w wiatraku z Zygmuntowa, w chałupach z Urzędowa i Niemiec, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Magdalena Połoncarz.

Rozwiń
Czym bawiły się dzieci z różnych warstw społecznych w okresie międzywojennym? Jak mógł wyglądać ukochany miś pradziadka? Do czego służył tarapat? Jakie włosy miała lalka prababci?  Lekcja wprowadza uczniów w  zagadnienie dawnych zabaw i zabawek, które towarzyszyły dzieciństwu ich babć i dziadków. Zwraca uwagę na czas i miejsce tych zabaw podejmowanych w ich czasie wolnym od pracy, na  polach, pastwiskach czy w obejściach domostw. Wskazuje na miejsca i przedmioty pracy, które inspirowały dzieci do wykonywania niektórych zabawek. Dzieci ćwiczą się w umiejętności rozpoznawania materiałów i „surowców” naturalnych, z których były wykonywane. Mają także możliwość pobawienia się przez chwilę niektórymi z nich. Poznają również  sposoby wykonania tych zabawek z podkreśleniem ich funkcji jakie spełniały w rozwoju dzieci. Uczyły je przyszłych umiejętności obowiązków i zawodów wykonywanych w dorosłym życiu. Uczestnicy spotkania są zachęceni do prób wykonania (z pomocą rodziców, dziadków itd.)  własnej zabawki według wzorów oglądanych w skansenie .
  3 2 1


 Kijanką i na tarze czyli jak prały nasze prababcie (5, 6 – latki)

  lekcja muzealna, która jest realizowana na terenie muzealnej Wyżyny Lubelskiej w zagrodzie z Niemiec w okresie od maja do września (warunkiem przeprowadzenia zajęć jest ładna, słoneczna pogoda), ukazująca młodszym gościom Muzeum trudy codziennego życia ich prapraprababek na przykładzie tradycyjnego prania, odpłatność: 6zł/os.Scenariusz i prowadzenie Anna Fajge-Samoń

Rozwiń
Dzięki aktywnemu uczestnictwu w lekcjach dzieci na własnych rękach odczuwają wysiłek, jaki podjąć musieli nasi przodkowie, by wyprać ubrania z kilkutygodniowego brudu. Dzisiejsze dogodności jak bieżąca woda w kranach, pralka i proszek do prania skonfrontowane zostają z przedwojennymi realiami, gdzie wodę do domów donoszono w wiadrach ze studni, zamiast pralki używano kijanek, tary czy zolnika, a w roli proszku występowało szare mydło lub popiół z drzew liściastych. Lekcja rozpoczyna się pod studnią kołowrotową, gdzie wybrany uczeń odgrywa scenę napełniania wiader wodą, a następnie na drewnianych nosidłach przenosi je do zagrody wiejskiej. Na podwórzu, przed chałupą z Niemiec, dzieci po zapoznaniu się z tradycyjnym sprzętem do prania, przystępują do pracy wykorzystując najpierw kijanki, a następnie balię i tarę. W trakcie zajęć wyjaśniane są również zasady „zołowania”, tj. wykorzystywania w praniu beczki drewnianej na trzech nogach z otworem w dnie – zolnika. We wnętrzu chałupy dzieci mają okazję zapoznać się z przyrządami do wygładzania i prasowania wypranej bielizny. Próbują pracy maglownicą oraz poznają poprzedników żelazka elektrycznego, czyli żelazka na duszę i węgiel.
    1 2 3 4 5 6 7 8 9


 Plastyka obrzędowa – ozdoby choinkowe (6 – latki)

  zajęcia warsztatowe, które odbywają się w chałupie wiejskiej wyposażonej w stoły i miejsca siedzące. Muzeum zapewnia materiały własne, odpłatność: 8zł/os.Scenariusz i prowadzenie Marzena Bury

Rozwiń
Zajęcia odbywają się w scenerii wigilijnej z wykorzystaniem zabytkowych ozdób choinkowych zawieszanych rokrocznie przez kilkadziesiąt lat w domach kilku wybranych rodzin zamieszkałych w Lublinie. Na zajęciach w Muzeum służą one jako wzory dla wykonania ozdób choinkowych przez uczniów. Połączenie prezentacji zabytku-rekwizytu i wiedzy o poszczególnych zabawkach choinkowych z samodzielną pracą dzieci prowadzi do ukazania bożonarodzeniowego drzewka jako scenerii świątecznych wydarzeń i tradycji umiejscowionej w konkretnej rodzinie. Chodzi o przedstawienie uczniowi specjalnego znaczenia czasu przedświątecznego, jako wkładu pracy każdego domownika w budowaniu klimatu nadchodzących świąt. Bez uwzględnienia tego aspektu, artystyczne działania pozbawione są świadomej religijnej kreacji świątecznych wydarzeń. Przytoczone fragmenty wywiadu dotyczącego przekazanych Muzeum zabawek z l. 30.-40. XX w., najlepiej wyobrażą co i z jakich materiałów wykonywano aby ozdobić choinkę: „Zabawki wykonane są z różnych materiałów. Wśród nich łańcuch z szyszek z modrzewia i orzechów laskowych (przyczepiane lakiem do nitki). Mikołaj z waty, papieru kolorowego i gotowej kupionej główki. Motyla z korali zrobiła siostra taty p. Marii. (…) Pawie oczka, dzwoneczki z koralików – pewnie też z tej książki. Jedna z ozdób to pomysł mamy p. Marii. Robiła też zabawki z pociętej i zwiniętej blaszki. Kupowana w arkuszach, zwijana na pręcie, oberwana część podstawki do kwiatów lub część do nabijania tytoniu do gilz. Taki cienki paseczek uciętej blaszki nawijano spiralnie.  Papuga kupiona prawdopodobnie w czasie wojny w sklepiku, w którym pracowała wówczas p. Zofia. Był to sklep z zabawkami dla dzieci, na ul. Świętoduskiej, taki malutki, drugi od ul. Zielonej. Pozostałe zabawki, np.: witrażyk, werbenka, pajączek robione według wzorów z książki (obecnie wyrzuconej)”.
  2  13


Spotkanie ze Świętym Mikołajem

  warsztaty muzealne, odpłatność: 10zł/os.

Rozwiń
Spotkanie ze Świętym Mikołajem to oferta skierowana do najmłodszych uczestników zajęć muzealnych (5 – 6latki, klasy I – III SP), przygotowana przez pracowników Działu Ekspozycji i Edukacji Muzealnej MWL.  Zajęcia odbywają się w budynku miasteczkowej szkoły z Bobrownik, w pomieszczeniu ogrzewanym, z przygotowanymi miejscami do siedzenia dla wszystkich uczestników spotkania (maksymalna liczba dzieci: 60 os.). Program spotkania składa się z trzech punktów. Dwa pierwsze, przygotowujące dzieci na spotkanie ze Świętym Mikołajem, przebiegają w wesołej atmosferze zabawy. Uczestnicy biorą udział w konkursach, w których wygraną jest rola Śnieżynki w krótkim spektaklu opartym na przedwojennym tekście, przygotowanym przez organizatorów. Z ust przyjaciół Świętego Mikołaja: Królowej Zimy, Śnieżycy, Dziadka Mroza, dzieci dowiadują się kim był św. Mikołaj, czym zasłynął za życia, czy naprawdę chodził ubrany w czerwony kostium i czapkę z pomponem, kto kierował do niego swoje modlitwy i dlaczego to właśnie On stał się ulubieńcem wszystkich dzieci. Spotkanie kończy wizyta samego Świętego Mikołaja, przybywającego do Skansenu na saniach w towarzystwie Aniołka i Diabła, który wszystkim grzecznym dzieciom wręczy zasłużony upominek. Uwaga: muzeum nie zapewnia dzieciom prezentów! Jeśli chcecie Państwo, by Mikołaj wręczył upominki, prosimy o podpisanie paczek imionami i nazwiskami dzieci oraz dostarczenie ich wcześniej do naszego muzeum.
    1 2 3 4 5 6